Maandelijks archief: september 2015

Je bent de moeder van een kind

Mag ik laten gaan een traan, heb ik dat recht in dit bestaan? Ik voel machteloosheid en een gevoel wat ik niet met je kan delen, want ik blijf hier en jij moet het leven zijn ziekte laten begaan. En hoe hard ook je deze ziekte wil overwinnen, mijn medeleven zijn voor jou slechts nutteloze zinnen. Jij wilt er zijn voor je jonge kind; als moeder maak je overuren, want je weet niet hoelang het leven nog zal duren.
Moeder zijn is van het begin af aan loslaten, maar niet op deze manier, niet door ziekte overmand veel te vroeg. Zo kan het niet zijn bedoeld. Ik; die denk te weten hoe jij je voelt? Maar ik voel niet de pijn van jouw kracht, ik mag er nog even zijn, ik ben de moeder van een kind. Een kind dat nog lacht, maar mijn kind voelt ook jouw kracht. De kracht van het leven. Het leven waarin ook zij als moeder gaat geven.
Mag ik om je huilen, je verdriet, je pijn, je machteloosheid van het zijn. Het zijn wat veel te kort gaat duren; als moeder maak je overuren. Mag ik laten gaan een traan, ik voel nu al je gemis, omdat er straks weer een moeder minder is? Een moeder die er had willen zijn, die vecht voor haar bestaan, omdat ze jou nog niet kan laten gaan.

Mag ik hebben dit verdriet? Heb ik wel dat recht? Ik; die denk te weten hoe hard jij vecht? Ik zou een stukje van mijn leven willen doneren. Opdat jij nog wat kan doen wat moeders hun kind willen leren. De liefde van het bestaan, waarom moet jij echter veel te vroeg gaan?
Mag ik hebben dit verdriet, ik weet dat jij mij nu niet ziet. Je hebt je wereld verkleind, want de tijd die jij nog zult leven; is tijd die je aan naaste dierbaren wilt geven. Je had er langer willen zijn, ze krijgen je niet klein, je zit voor altijd in hun hart. En al is dat op dit moment zwart; je bent de moeder van jouw kind en wordt met liefde bemind.
Ik zou graag uren willen doneren; al is het om boterhammen te smeren, samen langs het hockeyveld te staan of kinderen laten logeren, een kus op een wond, kunnen we het tij dan echt niet keren? En ik vraag mij steeds weer af, mag ik wel om jou huilen, van een afstand kijk ik mee; je bent de moeder van een kind, door velen bemind.
Mag ik hebben dit verdriet? Ik zou willen dat je zegt; je bent de moeder van een kind; je hoeft nog niet te gaan en zorg dat je er bent voor mijn kind al kan je nooit haar moeder zijn, zorg dat ze wordt bemind, wees een vrind. En ik? Ik kan dan alleen maar knikken en ik voel hem nu gaan; die traan………..

Jip en Janneke

Janneke keek eens goed naar de selfie die ze zojuist met haar telefoon en nieuwe selfiestick had gemaakt. Raar ze stond er niet alleen op. Achter haar op de foto stond een jongetje, bijna net zo groot als zij. Janneke draaide zich om. Wie ben jij vroeg ze?
Ik ben Jip zei het jongetje en wie ben jij en wat doe je hier?  Ik ben Janneke en ben selfies aan het maken. Ja, dat zie ik ook wel zei Jip stoer, maar hoe kom jij hier in de tuin?
Via het trappetje van de boomhut zet Janneke, mag dat dan niet? Is die boomhut van jou vroeg ze aan Jip.

Ja zei Jip, die heb ik gemaakt samen met Bas, toen we in groep 6 zaten. Maar Bas is verhuisd en ik heb al even niet meer in de boomhut gespeeld.
Ik ben gisteren hier komen wonen zei Janneke en morgen begin ik in de brugklas, best spannend.janneke selfie

Zou bovenstaand een nieuwe moderne versie van Jip en Janneke kunnen worden, of moeten ze dan toch Yara en Yannick heten, in groep 3 zitten en nog geen telefoon hebben, maar op hun Ipodje een foto maken. Best een leuke uitdaging, de ijscokar wordt de plaatselijke Roma, de schillenboer de wekelijkse collectebus voor het goede doel en Siep en Takkie houden we er gewoon in. In ieder geval moeten de schoenen aangepast naar Stan Smith schoenen….

stansmith

Badderen

Voorheen pakte ik het bad om te onthaasten. Was de was altijd weggewerkt en deed ik de deur van de werkkamer dicht. Had ik nagedacht over wat ik de hele week wilde eten en had ik alles op een rijtje.

Nu vliegt de dag voorbij, heb ik tijd voor een 5 jaarlijkse afspraak bij de opticien, slaap ik door de wekker heen, ligt er was die ik lekker laat liggen en heb ik het idee dat het leven doorgaat maar ik even niet mee doe.

Ik broed op ei, maar ik ben er nog niet bij.

Wall of family

1 september 2015

Mijn schrijversdebuut? Nee; maar wel voorgenomen om dit schrijven vanaf nu iedere dag weer even te doen! Je kan maar ergens tijd voor maken..

Wordt het een boek, een column of een vlog? Een vloggende vijftiger? En zo ja, een boek? Kinderboek, historisch boek, autobiografisch boek; genoeg om te schrijven, maar wat wil men lezen? Mijn worsteling met het nieuwe vijftig, het zoeken naar een baan, mijn pubers, mijn lief, doelen en wensen?
Of schrijf ik een dagelijks verhaaltje voor kinderen, maar dan wel van betere aanpak dan die 365 dagen een olifantenverhaaltje, nog nooit stonden mijn tenen zo krom bij een boek. Maar het was wel leuk knippen in dat boek. Ga ik Oekie vormgeven of twaalf nog eens uitwerken?

Willen jullie de geschiedenis van mijn familie lezen? Zo heb ik ook afgelopen week weer mooie foto’s gemaakt. Met een vader die tachtig werd, een oom en tante die veertig jaar getrouwd waren, foto’s van kinderen, zussen, lief en leed gemaakt. Maar ja niet iedereen vindt het fijn om openlijk op internet getagd te worden. Dus die wall of Family waar ik zo trots op ben kan ik hier niet plaatsen. Het blijft even bij een foto van mijn vader.

Tachtig jaar; wat doe je het goed Pa! X

de weerspiegeling in het raam

de weerspiegeling in het raam