Een jaar geleden op maandagmorgen, kwam ik langs in alle vroegte, even voordat ik aan het werk ging. Voordat ik echt aan het jaar begon. We namen afscheid zonder afscheid te nemen. En nu zijn we een jaar verder.

Ik word wakker in alle vroegte. En tranen zijn daar, waar ik ze niet wil hebben. Ik probeer een plek te bedenken waar ik je kan eren, herinneren en zou bedanken voor je vriendschap. Het zou de tafel zijn waar je altijd aan zat. De plek van een lach en een traan, de plek van een stukje puzzel, chocolade en een mooi bloemstuk. De plek van een mening waar ik niet altijd om vroeg. De plek van iets moois, kleins op marktplaats, de plek van het uitwisselen van een gedachte die zo verschillend was van inzichten, waardoor onze vriendschap weer een nieuwe lading kreeg. De plek waar ik afgelopen jaar niet ben geweest. Waarom zou ik er langs gaan, als jij er niet zou zijn?

Waarom zou ik je thuis lastig vallen met mijn verdriet wat soms opkomt en anders is dan jullie verdriet.

Ik denk dat je van bovenaf genoten hebt om mijn kerst; een kerst met voor het eerst sinds jaren een echte boom! Een boom waarin alle ballen een naam hebben gekregen en waarin zo verrassend een niet passend en toch ook weer wel mooi rood rendier zat. Het was een rare kerst; met hertenbiefstuk en een kerstpuzzel die voor het jaar af moest. Een maand waarin ik niet in mijn dagboek terug keek….

 En nu worden we wakker in alle vroegte en kan ik pas weer verder slapen als ik woorden heb opgeschreven die mij wakker houden. Woorden die mij wel en niet verder helpen. Vandaag vooralsnog geen elfje. Vandaag draag ik je shawl, denk ik aan je tafel en begin ik het jaar met tranen. Vandaag neem ik weer even afscheid wat geen afscheid was. Dank voor je vriendschap. Vier januari, vier het leven. Fier; trots. X